Włodzimierz Martinek

Włodzimierz Martinek, urodzony 5 kwietnia 1945 roku w Poznaniu, to znakomity polski lekkoatleta, specjalizujący się w biegach płotkarskich. Jego kariera sportowa rozpoczęła się od sukcesów w kategorii juniorów. W 1964 roku podczas Europejskich Igrzysk Juniorów, które odbyły się w Warszawie, zdobył złoty medal w biegu na 400 metrów przez płotki, a także dwa srebrne medale – w biegu na 110 metrów przez płotki oraz w sztafecie szwedzkiej (400-300-200-100 metrów). Jego osiągnięcie w biegu na 400 metrów przez płotki w tym samym roku uczyniło go najlepszym zawodnikiem na świecie w tej kategorii wiekowej.

W dorosłej kategorii Martinek również odnosił sukcesy, zdobywając tytuły wicemistrza Polski w biegu na 400 metrów przez płotki w 1965 roku oraz brązowy medal na dystansie 110 m przez płotki w 1964 roku. Dodać należy, że w latach 1963 i 1964 stał na podium jako mistrz Polski juniorów na obu tych dystansach. Jego talent i determinacja pozwoliły mu trzykrotnie reprezentować Polskę, zawsze w biegu na 400 m przez płotki, w 1965 roku, w tym również w finale Pucharu Europy, który odbył się w Stuttgarcie.

W 1966 roku Włodzimierz Martinek miał wystartować w Mistrzostwach Europy, jednak kontuzja, kiedy to zerwał ścięgno Achillesa podczas biegu na 110 m przez płotki, pokrzyżowała jego plany. Po wyleczeniu urazu kontynuował karierę sportową do końca lat 60., w tym eksperymentował z dziesięcioboju, osiągając mniej spektakularne wyniki niż w latach młodzieńczych.

Jego życiowe rekordy prezentowały się następująco:

• 110 m przez płotki – 14,5 s,
• 200 m przez płotki – 24,1 s,
• 400 m przez płotki – 51,8 s.

Martinek był związany z klubem Warta Poznań. Po zakończeniu kariery sportowej podjął pracę w Zakładach Cegielskiego, a następnie zdecydował się na rozpoczęcie własnej działalności gospodarczej, co otworzyło przed nim nowe perspektywy po sportowej przygodzie.