Leonard Szymański (polityk)

Życiorys

Leonard Szymański był synem Leona i Ireny. Ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu, a swoją edukację zakończył w 1963 roku na Politechnice Poznańskiej, gdzie zdobył tytuł magistra inżyniera mechanika.

Swą karierę zawodową rozpoczął w Zakładach Przemysłu Metalowego „H. Cegielski”, a następnie kontynuował pracę w Fabryce Obrabiarek Specjalnych „Wiepofama” w Poznaniu, gdzie był starszym projektantem.

W 1980 roku Szymański przystąpił do Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”. Już 8 stycznia 1981 roku objął stanowisko przewodniczącego komisji zakładowej, a od 15 lipca 1984 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego zarządu regionu. Jako członek Solidarności został delegatem na I Krajowy Zjazd Delegatów w Gdańsku.

Po wprowadzeniu stanu wojennego aktywnie działał w Prymasowskiej Radzie Społecznej oraz w Klubie Inteligencji Katolickiej. Jego kariera polityczna rozkwitła w 1989 roku, kiedy to zdobył mandat posła na Sejm X kadencji z okręgu Poznań-Stare Miasto jako bezpartyjny kandydat wspierany przez Komitet Obywatelski. W Sejmie pracował w czterech komisjach stałych oraz dwóch nadzwyczajnych, a także był członkiem Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego. W ramach tego klubu przynależał do Koła Chrześcijańskich Demokratów.

W 1991 roku próbował ubiegać się o reelekcję z ramienia Partii Chrześcijańskich Demokratów, jednak bez powodzenia. Poza pracą w polityce, angażował się również w działania Unii Wielkopolan i Porozumienia Polskich Chrześcijańskich Demokratów. Oprócz tego pełnił funkcję prezesa Agencji Rozwoju Regionalnego w Kwilczu, a do chwili przejścia na emeryturę był związany z hutą szkła w Sierakowie.

Po zakończeniu swojej kariery Leonard Szymański został pochowany na cmentarzu Jeżyckim.

Odznaczenia

W 2011 roku Leonard Szymański otrzymał zaszczytne wyróżnienie, jakim jest Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski.

Przypisy