Janusz Marciszewski

Życiorys

Janusz Marciszewski urodził się na Wildzie w Poznaniu, w rodzinie o tradycjach miejskich. W czasie II wojny światowej był zmuszony do pracy przymusowej, najpierw w HCP, a następnie w Belgii oraz Schwarzwaldzie, skąd udało mu się uciec do Szwajcarii. Po dotarciu do Francji zaciągnął się do 12 Pułku Ułanów Podolskich, biorąc udział w działaniach wojennych.

Po zakończeniu wojny Janusz przeniósł się do Wielkiej Brytanii, gdzie podjął pracę w górnictwie. Do roku 1947 pełnił również funkcję pisarza wojskowego. W grudniu tego samego roku, po zakończeniu demobilizacji, wrócił do Poznania, aby kontynuować swoją edukację na Wydziale Prawa Uniwersytetu Poznańskiego. Wkrótce rozpoczął pracę jako dziennikarz, koncentrując się na tematyce sportowej w Expresie Poznańskim.

W kolejnych latach Marciszewski pisał dla Gazety Poznańskiej, pozostając z nią związany aż do jej likwidacji w 2006 roku. Na stałe związał się z Głosem Wielkopolskim, z krótką przerwą w latach 1972–1983, kiedy to mieszkał w Szczecinie, gdzie pracował dla Głosu Szczecińskiego.

Był uznawany za nestora poznańskiego dziennikarstwa, ciesząc się dużym autorytetem wśród kolegów. Jego pasje obejmowały wędkarstwo, a przez wiele lat prowadził w Gazecie Poznańskiej popularną rubrykę pt. „Bez zanęcania”. Ponadto, kolekcjonował kufle do piwa oraz anegdoty o znanych postaciach poznańskiego życia kulturalnego. W swojej karierze pełnił też funkcję przewodniczącego poznańskiego oddziału Stowarzyszenia Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej.

Publikacje

Janusz Marciszewski jest autorem kilku istotnych publikacji, które wzbogacają polską literaturę i dokumentują lokalną kulturę. Wśród jego dzieł znajduje się:

• Atlas wędkarski Poznań i okolice,
• Pitawal poznański,
• Warto było to przeżyć. Dziennikarskie plotki i anegdotki.

Przypisy