Kościół Matki Bożej Pocieszenia w Poznaniu

Historia i architektura

W latach 30. XX wieku, na nowo rozwijającym się osiedlu, powstała kaplica filialna parafii św. Jana Vianneya na Sołaczu. Mieściła się ona w prywatnym domu przy ulicy Iwonickiej. Po zakończeniu II wojny światowej, rodzina Wietrzykowskich udostępniła swój dom przy ulicy Kartuskiej, co umożliwiło dalszą działalność duszpasterską. W okresie od 1970 do 1973 roku, na tejże parceli, z inicjatywy księdza Antoniego Sroki, wzniesiono nowy kościół. W 1978 roku powstała przy nim samodzielna parafia.

Projekt kościoła zrealizował znany poznański architekt Jan Kopydłowski. Budowla ta, o niskim i szerokim kształcie, jest bezwieżowa oraz posiada dwuspadowy dach, na którym umieszczono świetlik nad prezbiterium. Kościół ma prostokątny rzut i zbudowany jest jako jednonawowy, z wyodrębnionym wyższym i węższym prezbiterium. Po bokach prezbiterium znajdują się empory, które stworzono poprzez obniżenie murów kaplicy i zakrystii.

Na tle nowoczesnych budowli sakralnych w Poznaniu, wyróżnia się on prostą fasadą przeszkloną, która harmonizuje z otaczającą zielenią parku. Architektura fasady czerpie inspiracje z amerykańskich wzorców. To właśnie przez nią, oraz świetlik z drugiej strony, do wnętrza dostaje się naturalne światło, jako że boczne ściany nie mają okien. W prezbiterium znajduje się Ukrzyżowanie, które zostało wyrzeźbione przez Edwarda Iwańskiego.

W ołtarzu bocznym umieszczono replikę obrazu Matki Bożej Pocieszenia, znaną z kolegiaty w Szamotułach. Obrazy św. Ojca Pio i Miłosierdzia Bożego, które znajdują się w kaplicy, stworzył Tomasz Matusewicz. Dzwonnicą kościoła jest metalowa konstrukcja ażurowa, która znajduje się w jego pobliżu.

W 1998 roku na terenie przykościelnym wzniesiono obelisk, który upamiętnia Stanisława Wietrzykowskiego jako fundatora świątyni oraz jego rodzinę, a także księdza proboszcza Antoniego Srokę. Dodatkowo, cmentarz parafialny z nowo powstającą kaplicą usytuowany jest na granicy miasta, w Suchym Lesie przy ulicy Borówkowej.