Tomasz Cieszyński

Droga życiowa

W latach 1938-1941 Tomasz Cieszyński studiował medycynę na Wydziale Lekarskim, a następnie w trudnym okresie 1941-1944 kontynuował naukę na tajnym Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Jego dalsza edukacja miała miejsce na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, gdzie w 1945 roku uzyskał upragniony dyplom lekarza. Rok 1952 przyniósł mu zakończenie studiów z zakresu chemii na Uniwersytecie Wrocławskim.

W latach 1939 oraz 1941-1944 pełnił rolę laboranta oraz „karmiciela wszy” w Instytucie Badań nad Tyfusem Plamistym i Wirusami, pod okiem profesora Rudolfa Weigla. To właśnie w tym samym czasie, podczas mrożącego krew w żyłach wydarzenia, które miało miejsce w nocy z 3-go na 4-go lipca 1941 roku we Lwowie, miał szansę uniknąć aresztowania oraz tragicznej śmierci. Dzięki przytomności umysłu jego matki, która w kluczowym momencie przedstawiła go jako 17-latka, mógł przeżyć.

Po wojnie, Cieszyński spędził wiele lat w II Klinice Chirurgii Akademii Medycznej we Wrocławiu, gdzie rozwijał swoje umiejętności oraz wiedzę w dziedzinie medycyny. Jego kariera medyczna stanowi znaczący rozdział w historii polskiej medycyny, w której długoletnia praca i zaangażowanie przyczyniły się do postępu w tej dziedzinie.

Dokonania naukowe

Tomasz Cieszyński to wybitny naukowiec, który pozostawił po sobie ogromny dorobek. Był autorem ponad 200 artykułów oraz prac naukowych, w tym 14 patentów.

W 1956 roku zrealizował przełomowe osiągnięcie, konstruując oraz opatentowując pierwszą w historii intrakardialną echosondę. Dzięki niej przeprowadził pionierskie badania ultrasonograficzne na bezpańskich psach, a wyniki tych badań ukazały się w publikacji w 1960 roku.

W 1964 roku opracował innowacyjną metodę leczenia stawów rzekomych i zapaleń kości, która opierała się na zastosowaniu odpowiedniej polaryzacji elektrycznej. Kolejnym osiągnięciem było stworzenie metody, która pozwalała na wyrównywanie asymetrii kończyn dolnych u dzieci, wykorzystując działanie pola elektrycznego.

W 1966 roku Cieszyński opisał objaw opukowy podrażnienia otrzewnej, co stanowiło istotne wzbogacenie wiedzy w tej dziedzinie medycyny.